Taylor Swift nie od dziś udowadnia, że jest nie tylko gwiazdą popu, ale przede wszystkim genialną narratorką, która uwielbia żonglować literackimi klasykami. Po redefinicji historii Romea i Julii w kultowym „Love Story”, artystka w wielkim stylu sięga po jedną z najtragiczniejszych postaci w historii literatury – Ofelię z szekspirowskiego „Hamleta”. Utwór „The Fate of Ophelia” to fascynujące, mroczne i niezwykle przestrzenne dzieło, które wciąga słuchacza w gęstą atmosferę walki o własne szaleństwo i ocalenie przed tragicznym końcem. Zapraszamy do analizy tego hipnotyzującego utworu.
Taylor Swift – The Fate of Ophelia
[Zwrotka 1]
I heard you calling
On the megaphone
You wanna see me all alone
As legend has it you
Are quite the pyro
You light the match to watch it blow
[Przed-refren]
And if you’d never come for me
I might’ve drowned in the melancholy
I swore my loyalty to me, myself and I
Right before you lit my sky up
[Refren]
All that time
I sat alone in my tower
You were just honing your powers
Now I can see it all (see it all)
Late one night
You dug me out of my grave and
Saved my heart from the fate of
Ophelia
[Post-refren]
Keep it one hundred
On the land, the sea, the sky
Pledge allegiance to your hands
Your team, your vibes
Don’t care where the hell you been
’Cause now you’re mine
It’s ’bout to be the sleepless night
You’ve been dreaming of
The fate of Ophelia
[Zwrotka 2]
The eldest daughter of a nobleman
Ophelia lived in fantasy
But love was a cold bed full of scorpions
The venom stole her sanity
[Przed-refren]
And if you’d never come for me
I might’ve lingered in purgatory
You wrap around me like a chain, a crown, a vine
Pulling me into the fire
[Refren]
All that time
I sat alone in my tower
You were just honing your powers
Now I can see it all (see it all)
Late one night
You dug me out of my grave and
Saved my heart from the fate of
Ophelia
[Post-refren]
Keep it one hundred
On the land, the sea, the sky
Pledge allegiance to your hands
Your team, your vibes
Don’t care where the hell you been
’Cause now you’re mine
It’s ’bout to be the sleepless night
You’ve been dreaming of
The fate of Ophelia
[Mostek]
’Tis locked inside my memory
And only you possess the key
No longer drowning and deceived
All because you came for me
Locked inside my memory
And only you possess the key
No longer drowning and deceived
All because you came for me
[Refren]
All that time
I sat alone in my tower
You were just honing your powers
Now I can see it all (I can see it all)
Late one night
You dug me out of my grave and
Saved my heart from the fate of
Ophelia
[Post-refren]
Keep it one hundred
On the land, the sea, the sky
Pledge allegiance to your hands
Your team, your vibes
Don’t care where the hell you been
’Cause now you’re mine
It’s ’bout to be the sleepless night
You’ve been dreaming of
The fate of Ophelia
[Outro]
You saved my heart from the fate of
Ophelia
O piosence
„The Fate of Ophelia” to fascynujące studium kontrastów, tak charakterystycznych dla współczesnej twórczości Taylor Swift. Utwór opiera się na genialnym, koncepcyjnym pomyśle: przepisaniu na nowo tragicznego losu Ofelii, która w dramacie Szekspira oszalała z miłości i utonęła w rzece. Tutaj rzeka i metaforyczny dół („dug me out of my grave”) zamieniają się w punkt wyjścia do ucieczki. Zamiast biernego poddania się melancholii i toksycznemu jadowi relacji („cold bed full of scorpions”), bohaterka zostaje uratowana i wyrwana z rąk tragicznego przeznaczenia. Co niezwykle ciekawe, Swift zderza tu archaiczną, niemal gotycką poetykę („purgatory”, „nobleman”, „’tis locked”) ze skrajnie nowoczesnym, wielkomiejskim slangiem w sekcji post-refrenu („keep it one hundred”, „your vibes”). Muzycznie piosenka operuje przestrzennym, cinematic-popowym brzmieniem, w którym ciężkie, narastające bity idealnie ilustrują ucieczkę z samotnej wieży prosto w oczyszczający ogień.
O wokalistce – Taylor Swift
Taylor Swift to niekwestionowana tytanka globalnego przemysłu muzycznego, kompozytorka i jedna z najbardziej wpływowych autorek tekstów XXI wieku. Przeszła spektakularną drogę od nastoletniej gwiazdy country z gitarką akustyczną, przez autorkę mainstreamowych, electropopowych megahitów, aż po alternatywną, folkową poetkę (czego dowodem były genialne albumy „folklore”, „evermore” czy zakorzenione w literackiej melancholii „The Tortured Poets Department”). Jej największą siłą jest unikalna zdolność do budowania skomplikowanych metafor i światów – Swift potrafi opowiadać o uniwersalnych ludzkich lękach, złamanym sercu i odzyskiwaniu niezależności za pomocą historycznych lub literackich kostiumów. W „The Fate of Ophelia” jej wokal doskonale odzwierciedla tę ewolucję: od niemal zrezygnowanego śpiewu w zwrotkach, po pewny siebie, triumfalny i wyrazisty głos w refrenie, udowadniając, że nikt tak jak ona nie potrafi zamienić literackiego dramatu w porywający, współczesny manifest.
