Jeden osiem L – jak zapomnieć, tekst utworu

Pełny tekst utworu „Jak zapomnieć” zespołu Jeden Osiem L, który stał się jednym z największych polskich przebojów początku XXI wieku, znajdziesz w rozwinięciu tego artykułu. Przybliżamy w nim również kulisy jego powstania, analizę emocjonalnego przekazu oraz związane z nim kontrowersje. Całość uzupełniliśmy o informacje o późniejszych wykonaniach i losach samych twórców.

Fenomen utworu „Jak zapomnieć” i jego geneza

Singiel ukazał się 22 sierpnia 2003 roku jako zapowiedź albumu „Wideoteka”. Za warstwę liryczną i wokalną odpowiadał Łukasz Wółkiewicz, natomiast kompozytorem został Krzysztof „Tofson” Bączek. Szybko okazało się, że prosta, emocjonalna opowieść o niemożności wymazania z pamięci drugiej osoby trafiła w zbiorową wrażliwość słuchaczy.

Piosenka błyskawicznie zdobyła szczyty list przebojów. Zajmowała 1. miejsce na Szczecińskiej Liście Przebojów, prowadziła także na Liście Przebojów Radia PiK. Na prestiżowej Liście 30 ton uplasowała się na pozycji drugiej. Sukces radiowy przełożył się na wyniki sprzedażowe – sam album „Wideoteka” rozszedł się w ponad 57 tysiącach egzemplarzy, zdobywając status złotej płyty.

Cały album „Wideoteka” przekroczył próg 57 tysięcy sprzedanych kopii, co definitywnie potwierdziło komercyjny potencjał zespołu spoza głównego nurtu ówczesnego hip-hopu.

Muzycy z Płocka, reprezentujący stylistykę z pogranicza popu i rapu, od początku budzili skrajne emocje w środowisku. Część słuchaczy i krytyków zarzucała im nadmierną komercjalizację przekazu, jednak ogromna popularność utworu wymownie świadczyła o tym, jak bardzo trafił on do masowej wyobraźni.

Pełny tekst piosenki

Poniżej zamieszczamy kompletny tekst utworu, który przez dwie dekady wybrzmiewał w stacjach radiowych i na domowych imprezach.

Ref.
Ile dałbym, by zapomnieć Cię,
Wszystkie chwile te, które są na nie,
Bo chcę (bo chcę) nie myśleć o tym już,
Zdmuchnąć wszystkie wspomnienia niczym zaległy kurz,
Tak już (tak już)
Po prostu nie pamiętać sytuacji, w których serce klęka,
Wiem, nie wyrwę się, chociaż bardzo chcę,
Mam nadzieję, że to wiesz i Ty.

1.
Znowu widzę Ciebie przed swoimi oczami,
Znowu zasnąć nie mogę, owładnięty marzeniami,
Wszystko poświęcam myśli, że byłaś kiedyś blisko,
Kiedy czułem Ciebie obok, wtedy czułem, że mam wszystko,
Tyle zostało po mnie, tylko Ty i setki wspomnień,
Ile dałbym za to, by móc o tym już zapomnieć,
Teraz nie ma Nas i nie chcę być tam gdzie Ty jesteś,
Znowu staniesz przede mną, zawsze robisz mi to we śnie,
Będę patrzył jak odchodzisz, chociaż chciałbym się odwrócić,
Będę myślał ile dałbym komuś, kto by czas zawrócił,
Kto by zatrzymał wskazówki, tylko na ten jeden moment,
W chwili, w której Cię poznałem poszedłbym już w drugą stronę.

2.
To był sen na jawie, gdy marzenia się spełniały,
Wszystko takie realne, chwile szybko tak mijały,
Tylko my, zamknięci w czterech ścianach, a tak wolni,
Ważna Ty byłaś obok, a ja czułem się spokojny,
Pamiętasz jeszcze? Te dni, całe miesiące,
Pamiętasz? Chcesz zapomnieć? Ja nie mogę, wiem, że błądzę,
Snute kiedyś opowiastki, ja, Ty i srebrna taca,
Kiedyś to nie przerażało, już do tego nie chcę wracać,
Aura zepsucia w powietrzu, tracisz te 50 procent,
Chcę zapomnieć o Tobie, zatrzeć w pamięci te noce,
By odeszły w niepamięć, chwile, które zwałem złotem,
Tamte chwile to tombak, bo już wiem co było potem.

3.
Moje myśli spiętrzone wokół jednej chwili,
Kiedyś ta krótka potrafiła czas umilić,
Teraz stojąc jakby obok wciąż się przyglądam,
Już nie cieszy jak kiedyś, wspominam, myślę dokąd zdążam,
Inne cele w życiu, inne plany i pragnienia,
Muszę wszystko pozmieniać, tak jak czas wszystko zmienia,
To co było nie wróci, wiem, choć czasem mam nadzieję,
Po co mam więc pamiętać, ktoś by powiedział „stare dzieje”,
Wiem to, nie mogę zapomnieć jak było dobrze,
Wiem to, skończyło się, mój własny pogrzeb,
Wiem to, i proszę Boga, nigdy więcej,
Niech nie pozwoli na to, by ktoś trafił w moje serce.

O czym opowiada piosenka?

Podmiot liryczny toczy wewnętrzną walkę między pragnieniem całkowitego wymazania z pamięci ukochanej kobiety a niemożnością uwolnienia się od ciężaru wspomnień. Kobieta, która go zraniła, wciąż pojawia się w snach i codziennych myślach, a każda próba zapomnienia kończy się powrotem tych samych, bolesnych obrazów.

Charakterystyczny refren z frazą o zdmuchnięciu wspomnień „niczym zaległy kurz” obrazuje desperacką potrzebę szybkiego, niemal mechanicznego pozbycia się przeszłości. Zestawienie ulotnego kurzu z trwałymi ranami emocjonalnymi podkreśla jednak całą nieskuteczność tak prostego rozwiązania.

Motyw niemożności powrotu

W pierwszej zwrotce narrator przyznaje, że gdyby mógł cofnąć czas do momentu pierwszego spotkania, natychmiast poszedłby w przeciwnym kierunku. To deklaracja, która z jednej strony świadczy o głębi zranienia, z drugiej zaś ujawnia paradoks – niemożność zapomnienia o kimś, kogo chciałoby się nigdy nie poznać.

Od marzeń do rozczarowania

Druga zwrotka przenosi słuchacza w czasy, gdy związek był źródłem spokoju i spełnienia. Pojawia się tu kontrast między dawnym poczuciem bezpieczeństwa a późniejszym rozczarowaniem. Wers „tamte chwile to tombak” wprost wskazuje na fałsz i pozorność tego, co wcześniej uznawane było za cenne. Relacja, która miała być złotem, okazała się jedynie imitacją.

Życie po rozstaniu

Ostatnia część utworu to próba osadzenia bolesnego doświadczenia w szerszym planie życiowym. Pojawiają się odniesienia do nowych celów i planów, ale też do definitywnego zamknięcia dawnego etapu. Dwa ostatnie wersy z prośbą skierowaną do Boga – „niech nie pozwoli na to, by ktoś trafił w moje serce” – podkreślają skalę obaw przed kolejnym zranieniem.

Kontrowersje, covery i życie po premierze

Wielki sukces komercyjny przyniósł także oskarżenia o plagiat. W utworze wykorzystano fragment kompozycji „Overcome” amerykańskiego zespołu Live, co wywołało medialną burzę. Zespół Jeden Osiem L wydał wówczas oświadczenie, w którym argumentował, że hip-hop jako gatunek w dużej mierze opiera się na zapożyczeniach i samplowaniu, a podobnych przypadków w historii muzyki można przywołać bez liku.

W odpowiedzi na zarzuty muzycy stwierdzili wprost: „hip hop ogólnie bazuje na zapożyczeniach i przykładów na to można by wymieniać mnóstwo”.

Mimo kontrowersji utwór żył własnym życiem. Ponad dekadę po premierze teledysku w 2011 roku, licznik wyświetleń na platformie YouTube przekroczył 41 milionów odtworzeń, co potwierdziło jego status ponadczasowego hitu. Na samym Spotify piosenka zgromadziła ponad 30 milionów odsłuchań. Znalazła się także na składance „Walentynki po polsku” z 2014 roku.

Kto wykonywał własne wersje?

Popularność utworu potwierdzają liczne covery nagrane przez uznanych artystów:

• Dawid Kwiatkowski – interpretacja w stylu młodego popu,
• Maryla Rodowicz – wersja wykonana z właściwą jej sceniczną charyzmą,
• Magdalena Tul – cover łączący energię oryginału z mocnym żeńskim wokalem.

Twórcy i wykonawcy

Za powstanie przeboju odpowiadały dwie osoby, których role były jasno podzielone:

Odpowiedź na pytanie z refrenu

Po latach pojawiło się pytanie, czy autorowi tekstu udało się w końcu zapomnieć. Zainicjowała je dziennikarka Justyna Suchecka, pytając o to w mediach społecznościowych. Jak przyznał sam zespół, nie udało się zapomnieć, ale udało się poślubić – co stało się ciepłym i dowcipnym domknięciem całej historii.

Z informacji dostępnych na profilach muzyków wynika, że Łukasz Wółkiewicz ożenił się w 2008 roku z Izabelą, a Krzysztof Bączek jest mężem Magdy. Obaj mają również dzieci i raczej chronią swoją prywatność przed szerokim rozgłosem medialnym.

Dziedzictwo utworu

Ponad dwie dekady po premierze singiel pozostaje punktem odniesienia w dyskusjach o polskiej muzyce rozrywkowej przełomu wieków. Jego uniwersalny temat – cierpienia po rozstaniu i złudnej nadziei na szybkie zapomnienie – udowadnia, że autentyczność przekazu może obronić się przed upływem czasu, nawet w obliczu zarzutów o wtórność czy nadmierny komercjalizm.