W dzisiejszym świecie, gdzie wszechobecny pośpiech i technologiczny szum dyktują warunki, rzadko kiedy potrafimy się zatrzymać i po prostu spojrzeć wstecz. Istnieją jednak utwory, które działają jak wehikuł czasu, natychmiast wyciszając otoczenie i otwierając w naszych głowach szuflady z najpiękniejszymi wspomnieniami. Bez wątpienia absolutnym diamentem w tej kategorii jest utwór „Lubię wracać tam, gdzie byłem”. To piosenka-pomnik, która od dekad wzrusza kolejne pokolenia słuchaczy, stanowiąc niezrównany wzór elegancji, wrażliwości i muzycznego kunsztu. Zapraszamy do sentymentalnego powrotu do tego wyjątkowego klasyka.
Zbigniew Wodecki – Lubię wracać tam, gdzie byłem (1980)
[Zwrotka 1]
Co dzień nas gna
W nowe strony zadyszany czas
Sto dat, sto spraw
Wciąga nas, gna nas
I moje dni
Wszechobecny pośpiech, czasu znak
Naznaczył i
Może przez to tak
[Refren – Część 1]
Lubię, lubię wracać tam, gdzie byłem już
Pod ten balkon pełen pnących róż
Na uliczki te, znajome tak
Do znajomych drzwi
Pukać, myśląc, czy
Czy nie stanie w nich czasami
Ta dziewczyna z warkoczami
[Refren – Część 2]
Lubię wracać w strony, które znam po wspomnienia zostawione tam
By się przejrzeć w nich, odnaleźć w nich
Choćby nikły cień pierwszych serca drżeń
Kilka nut i kilka wierszy z czasów, gdy kochałaś pierwszy raz
[Zwrotka 2]
W samym środku zdyszanego dnia
Oglądasz się
Tak, jak ja
Jak ja
Oglądasz się
Tam, gdzie miłość zostawiłaś swą
Ty jedna mnie
Umiesz pojąć, bo
[Refren – Część 3]
Lubisz, lubisz wracać tam, gdzie byłaś już
Pod ten balkon pełen pnących róż
Na uliczki te, znajome tak
Do znajomych drzwi
Pukać, myśląc, czy
Czy nie stanie w nich czasami
Tamten chłopak ze skrzypcami
[Refren – Część 4]
Lubisz wracać w strony, które znasz do mej twarzy zbliżyć twoją twarz
By się przejrzeć w niej, odnaleźć w niej
Choćby nikły cień pierwszych serca drżeń
Kilka nut i kilka wierszy z czasów, gdy kochałaś pierwszy raz
O piosence
Utwór „Lubię wracać tam, gdzie byłem” miał swoją premierę w 1980 roku i stał się jednym z najważniejszych punktów w historii polskiej muzyki rozrywkowej. Za stworzeniem tego dzieła stoi duet absolutnie genialny: poruszającą, niezwykle bogatą i klasycznie poprowadzoną muzykę skomponował sam Zbigniew Wodecki, natomiast poetycki, pełen czułości tekst napisał mistrz słowa, Wojciech Młynarski. Kompozycja opiera się na genialnym kontraście. Z jednej strony zwrotki opisują brutalną, dynamiczną rzeczywistość i „zdyszany czas”, w którym żyjemy na co dzień. Z drugiej strony refren przynosi ukojenie, przenosząc nas w bezpieczną przestrzeń wspomnień – pod słynny „balkon pełen pnących róż”. To właśnie Młynarski w subtelny sposób wplótł do tekstu autobiograficzne smaczki, uwieczniając w nim samych wykonawców jako „dziewczynę z warkoczami” i „chłopaka ze skrzypcami”.
O wokaliście – Zbigniew Wodecki
Zbigniew Wodecki to jedna z najbardziej wielowymiarowych, wybitnych i powszechnie kochanych postaci w historii polskiej estrady. Był prawdziwym człowiekiem-orkiestrą – genialnym wokalistą, instrumentalistą (świetnie grał na skrzypcach i trąbce), kompozytorem, a także aranżerem. Posiadał klasyczne wykształcenie muzyczne, dzięki czemu każda jego kompozycja charakteryzowała się perfekcyjną strukturą. Wodecki dysponował unikalnym, głębokim i ciepłym głosem o nieskazitelnej dykcji oraz ogromnej sile wyrazu. Jego scenicznym znakiem rozpoznawczym była nieodłączna burza loków, eleganckie okulary oraz niebywałe poczucie humoru i skromność, którymi natychmiast zjednywał sobie publiczność. W „Lubię wracać tam, gdzie byłem” zaprezentował pełnię swoich wokalnych możliwości – śpiewa z ogromną elegancją i wyczuciem, bez wysiłku operując emocjami i udowadniając, że prawdziwa klasyka nigdy się nie starzeje.
